SkyTürk ekranlarına gelen Burhan Şeşen ile iyi haberler programına konuk olan Candan Erçetin ilginç açıklamalarda bulundu. işte o sohbetin satır başları:

Menajerim yok
Menajerim yok, bir ofisim var orada çok iyi arkadaşım var. Ofiste hiç erkek yok. Kadınlarla daha rahat çalışıyorum herhalde, yatılı kız kolejinde okudum zaten. Erkeklerde kadınların çalıştığı yerde problem çıkar derler, bizde öyle bir şey yok.

Türkiye?de menajer olduğunu düşünmüyorum. 15 senelik profesyonel yaşamımda gözlemliyorum ve benim anladığım anlamda menajerlik yapılmıyor. Menajer böyle konuşma, böyle durma, bu şarkıyı söyleme der, menajer budur, menajerlik yoktan var etmektir. Ben buna rastlamadım. Menajerleri de suçlamayalım belki de uyaranlar var ama şarkıcılar söz dinlemiyor olabilir.

Tatil yapmayı bilmiyorum

Çok erken uyanırım, heyecanla o gün ne yapacağımı düşünürüm. Konser biter bitmez neler yapacağım diye düşünüyorum. Ben güne saat 07.30da uyanmış değil başlamış oluyorum.

Tatil yapmayı bilmiyorum, nasıl yapılırı, ne yapacağımı da bilmiyorum. Benim tatilim yok. Uzak olmayan, Türkiye içinde değil başka ülkelerde, küçük şehirlere gidiyorum. Orada da daha çok yoruluyorum zaten. Gelince o da burnumdan gelmiş oluyor. Çok çalışıyorum, çok düşünüyorum ama düşünmeden de hiçbir şey olmuyor ki.

Geç kalmak affedilecek bir şey değil

Kendimle barışığım ama çalışırken disiplinliyim. Geç kalmak hiçbir şekilde affedebileceğim bir şey değil, çok önemli bir mazeret değilse tabii. Bugünün işini asla yarına bırakmam. Gideceğim yere de 10-15 dakika önce giderim.

Konserime gelmezler mi diye düşünüyorum

Sevdiğim işi yaptığım için çok şanslıyım bunun için her sabah şükrediyorum. Dinleyicinin sevgisi veya benim mesleğe olan aşkım hiç alışkanlık yapmadı, hiç gevşemedi. Bundan sonra ne yapsam gider demedim, demeyeceğim.

ilk Açıkhava konserimi 98?de yaptım Açıkhava her sanatçının hem hayali hem kabusudur. Oranın dolması da bir sorundur. Orada 5-6 konser art arda yaptığım da oldu ama ben hala her sene acaba gelecekler mi diye düşünüyorum, böyle hissediyorum. imtihana girip kötü geçti deyip 9 almak değil bu, okulda çok kızardım. Her sene 1 tane az yapsak, belki bu sefer dolmaz diyorum. içimde o rehavet yok.

Beni dinlemeye gelen sanatçıyı sahneye çıkarmam

Çok çeşitli müzik dinliyorum çok tür seviyorum. Rock müzikten de çok sevdiğim kişiler var, klasik müzik de benim hayatımın bir parçası. Kendimi en emin hissettiğim tarz klasik ama dediğim gibi rock da, türkü de seviyorum. Biraz üslupsuz gibi duruyor ama benim türkü sevdiğim saatlerim var. Klasik dinlediğim başka hiçbir şey duymak istemediğim saatlerim de var. Bazen müzik dinlemek istemiyorum. Meslek erozyonu, yüksek sesle müzik dinleyemiyorum.

En büyük işkence gittiğim yerde senin cdmin konması veya birinin sahneye çağırması. O da menajer eksikliğinden. Onun da hakkı orda dinleyici olmak. Beni dinlemeye gelen kişiden de teklif gelmedikçe onu sahneye çağırmam, çalıştırmam. Ben para alıyorum onu neden çalıştırayım, o dinlemeye gelmiş.

O şarkıyı o günden beri dinlemiyorum, söylemiyorum

Bildiğimiz ‘Ayrılık’ şarkısını çok severdim. Bir gün yatakhane arkadaşımı kaybettim, o günden sonra da o şarkıyı ne dinledim ne söyledim. Ayrılık?ı noktaladım. Biraz hüzünlü bir hikaye ama?

Şöhret hastalıktır

Mütavazı diyorlar, mütevazılık nedir? Bizi değiştirecek ne oldu, ne olmalı? Ben kendimi çok meşhur oldum diye algılarsam yaşayamam. O mesleğimde yaver giden bir şey, gitmeye de bilirdi. Şöhret hastalıktır, o hastalığa yakalanırsan kurtulamazsın, ölümcüm… Ta ki şöhreti öldürene kadar.